Sinds iemand in het openbaar twijfelde over de waarschijnlijkheid dat ik de komende tien jaar zou overleven, denk ik wat vaker over de dood. Ja, ja, het heeft meer indruk gemaakt dan je dacht, mon amie. Het is ook wel een onderwerp dat past in onze hedendaagse belachelijke crisis. Ik denk vooral over mijn nalatigheden, dat wat ik nalaat dus. Juist dezer dagen is er van de gemeente Almelo een brief gekomen over het ruimen van het graf van mijn ouders. of ik de rechten wil overschrijven. Als het aan mij ligt, doe ik dat niet en straks zal blijken waarom. Dit weekend sprak ik met een oude vriend over zijn verwachting dat hij niet verder komt dan de eerstkomende twintig jaar. Nou, dan overleeft hij me mogelijk nog tien jaar of meer.
Hoe dan ook, al denkend over mijn nalatigheden, gaan mijn gedachten uit naar het grafschrift. Daarvan bestaan vele absurde varianten maar het mooiste vind ik altijd nog “Hier ligt Poot, hij is dood” van de dichter Poot. Daarop voortbordurend dacht ik zelf aan “Hier liggen van Kaj wat onderdelen, maar dat kan niemand nu nog schelen” of “leuk voor de hond om mee te spelen”. Of deze: “Hier ligt Kaj, hij is nu wel taai”. Dat klinkt sommigen misschien wat ironisch in de oren maar ik kan er nu eenmaal heel moeilijk serieuzer mee omgaan. Dat wat er zich mogelijkerwijs straks in de kuil zou bevinden, heeft nog maar heel weinig met mij te maken en ik zou me generen als men het ziet als een aandenken aan mij. “Zo bot ben ik toch niet?” denk ik dan. Tijd om steen en been te klagen.
Voor mij is doodgaan een overstap naar een andere dimensie en daar krijg ik een nieuw voertuig uitgereikt. Hopelijk ben ik er wat handiger mee dan met het ding waar ik het op het ogenblik moet doen. Hoe dan ook, mijn huidige voertuig is straks niet eens meer geschikt als tweedehands looprek. Laat staan dat iemand erbij zou moeten gaan treuren. Ja, ik heb in mijn leven tot op de dag van vandaag al veel dierbaren verloren maar ik ben nooit aan hun graf geweest. Ik vind daar niets terug. Mijn geliefden en dierbaren hebben een onvergetelijke afdruk in mijn geest achtergelaten. Daaraan doet een grafsteen wat mij betreft niets aan of af.
Bovendien, ik wil helemaal geen grafsteen. In een graf lig je in de weg, figuurlijk en als de infrastructuurbouwers hun zin krijgen ook letterlijk. Daarom laat ik mij cremeren. Daarbij moet ik de laatste tijd wel steeds denken aan dat opwekkende tv-spotje van een mevrouw die duidelijk maakt op welke manier zij hoopt dat haar nabestaanden zich haar herinneren. Voor mij zou het logisch zijn als de nabestaanden na de crematie mijn as in een zakje doen. Dan zal men mij zich herinneren zoals ik was: in zak en as.
Tot sterkte,
Kaj Elhorst
Http://nieuwepolitiek.wordpress.com
Service
www.onzetaal.nl/advies/inzakenas.php
www.nu.nl/economie/1677855/nederlandse-consument-in-zak-en-as.html
www.hard-c.com/2008/03/06/ultieme-merktrouw-logo-op-grafsteen
www.borriquito.skynetblogs.be/post/6621511/op-haar-grafsteen
www.coolywooly-ervaringen.blogspot.com/2008/11/ook-een-leuke-grafsteen.html
www.ferdischrooten.nl/Nonk_Theo/Blog/Artikelen/2009/1/23_Grafsteen_voor_Nonk_Theo.html
www.weblogs.hollanddoc.nl/magikdood/tag/grafsteen
www.appelogen.be/2008/04/17/hello-kitty-grafsteen’
www.webwereld.nl/nieuws/46607/begraafplaats-rhenen-heeft-primeur-digitale-grafsteen.html
www.taalblad.be/e-zine/nieuws/dood-gaan-is-duur-zeker-in-vlaanderen/grafsteen
