Nog deze week merkte ik hoeveel doctorandussen geschiedenis er op de wereld rondlopen. Begrijp me goed maar het is mijn eigen vak maar ik was dus de sukkel die een opleiding volgde waarbij je niet die drie zo vurig begeerde letters voor je naam kreeg. Ik denk dat het vooroorlogse suffigheid was die mij bewoog om zoiets te doen en…wat persoonlijke problemen waardoor ik mijn gymnasiumopleiding niet helemaal heb afgemaakt.
Maar goed, veel doctorandussen dus. Ja zeker, we leven in een wereld van academici en of je daarover altijd even blij moet zijn, is nog maar de vraag. Als er één stelregel is die ik de academici kwalijk neem, dan is het wel die merkwaardige mantra “meten is weten”. Ik ben niet zo van dat meterige. Het probleem met het “wetenschappelijk meten” is dat het systeem nooit aan wetenschappelijk onderzoek wordt onderworpen omdat iedereen het inmiddels al als zoete koek heeft geslikt. Bovendien meet je alleen wat je meet en het beginpunt van wetenschappelijk meten is het uitsluiten van zoveel mogelijk. Dat is dus krap aan. Alles wat je niet meet, weet je dus ook niet. Dat weten de dames en heren meetlat ook wel en daarom beweren ze dan meestal maar gauw dat ze het ook helemaal niet willen en niet hoeven te weten. Dat weten ze dan nog heel aannemelijk te maken ook, zó aannemelijk dat ik er bij voorbaat al achterdochtig van word. Meestal begrijp ik van het mathematischachtige gezwam niet meteen alles en dus laat ik het doorvragen dan maar achterwege maar ik voel dat er iets niet klopt.
Even zo goed zijn het niet meer alleen de stofferders die zweren bij het meten maar de hele samenleving hangt van meetlatten aan elkaar. Die meetlatten spreken soms de meest merkwaardige taal en laten de meest baarlijke nonsens horen. Nog gistermiddag kreeg ik daarvan weer eens de bewijzen onder ogen. Ik zal het voorbeeld integraal presenteren omdat het te hilarisch is om er iets van weg te laten.
Van de Nederlandse samenleving is bekend dat een walgelijk hoog percentage van de “couples” gaat scheiden. Nu gaan al die singlemalts-to-be vanaf de eerste dag van hun arbeidzame leven ook sparen voor het pensioen. Kunt u het nog volgen? Okee. Dan gaan we door. De werkgever van de gepredestineerde ongelukszaaiers heeft voor hen echter al een pensioencontract afgesloten. Daarin wordt in beginsel uitgegaan van de bestaande verhoudingen. Of het nu ligt aan de copieermachine of aan de Brad-Pittachtige uitstraling van de manlijke medewerkers, zal nooit duidelijk worden maar de scheidingen hebben plaats. Nu levert een scheiding voor een verzekeringsmaatschappij extra werk op. De éne polis moet worden omgezet in twee, die over het algemeen samen meer aan premie opleveren maar dat terzijde. U bent nog present? Akkoord. De volgende stap dus.
Verzekeraars berekenen nu aan bedrijven een tarief waarin de kosten van administratie bij scheiding van een deel van de medewerkers als is verdisconteerd. Bij voorbaat. Zij doen dat op basis van “meten-is-weten-berekeningen en maken daarmee de tarieven onnodig hoog. Dat doen ze ook bij bedrijven waar helemaal geen sprake is van mogelijke scheidingen. Dat kan te maken hebben met de samenstelling van het personeel. Ja, hoe komt het toch dat onze zorgkosten zo hoog zijn. Meten is hier echt vergeten.
Tot sterkte,
Kaj Elhorst’
www.nieuwepolitiek.wordpress.com
Service
www.frankwatching.com/archive/2007/09/07/meten-is-weten-vertrouwen-is-te-ontwerpen-deel-2
www.blogs.processcontrol.nl/2008/03/31/EenNieuweDimensieInMetenIsWeten.
www.mumke.wordpress.com/2008/10/31/fokus-meten-is-weten-vk-blog-31-10-2008
www.edwinsdesignlab.be/blog/2009/02/10/meten-is-wetencijfers-en-statistieken
/
