Vanmorgen had ik aan de telefoon een weinig vernieuwend maar even zo goed interessant gesprek met een beleidsadviseur van vno-ncw over het aan banden leggen van topinkomens (inclusief bonussen en de hele retteketet-naar-beter-bed. Hoerweel ik altijd probeer, ook bij het vno, mijn meest charmante stembuigingen toe te paseen, voelde ik op den duur toch een zekere irritatie groeien. Dat kun je atijd merken aan tussentijdse opmerkingen als “was dit voldoende om uw vragen te beantwoorden?” Dan moet je gaan oppassen want meestal is dat het moment waarop het nog bij lange na niet genoeg is. Het is het moment waarop de gesprekspartner er genoeg van gaat krijgen en dat maakt het allemaal veel boeiender.
Het gesprek ging over inkomensgrens en bonussen en sitste zich al gauw toe op de zeer riante inkomens van CEO’s die ik altijd nog gewoon president directeur of voorzitter van de raad van bestuur noem. What’s in a name? Waar het betoog van mijn opponent op neer kwam, was dat de inkomens van deze topverdieners het gevolg zijn van vraag en aanbod en de markt en de hele liberale rimram Maar wat is die markt? Ze heeft echt helemaal niets met mij te maken ook al breng ik er wel eens een bezoekje. De voorwaarden voor de markt worden gedicteerd door mensen die een vermogen bezitten waardoor zij onafhankelijk van de markt kunnen opereren. Kinnesinne? Ik dacht het niet. Ik ben best bereid om topbestuurders een fors inkomen te gunnen maar dat moet dan wel marktconform zijn en dat zijn ze nu niet. Ze zij conform de zwarte markt van topbestuurders. Dat wel.
Kijk, even mijn rode jas uittrekkend, ben ik bereid een kader te stellen voor topbestuurders dat ver boven de CAO uitgaat. Ik ben bereid ze voor het eerste jaar een inkomen te geven dat hen onmiddellijk financieel onafhankelijk maakt, laten we zeggen 9 miljoen euro. Ik bied hen vervolgens een contract aan voor vijf jaar waarvan de laatste vier jaar de Wellinknorm volgen. All in.
Na 5 jaar ”gesappel” kunnen zij een fantastische bonus winnen mits het bedrijf het goed gedaan heeft. Het maakt daarbij niet uit of de wind tegen- of meezat. Ik geef een beoordeling op getoond ondernemerschap en de resultaten die daaruit voortvloeiden. De CEO heeft daarmee nog een staartje te pakken van het ondernemersrisico waarmee zo menigeen worstelt die een eigen bedrijf heeft. Een staartje want de onafhankelijkheid is in het eerste jaar al gekocht. Nou, dat lijkt mij alleszins redelijk.
Het standpunt van het VNO-NCW komt mij teveel in de richting van een inkomen dat afhankelijk is van wat een “gek ervoor geeft”. Daarvan kan wat mij betreft geen sprake zijn want dat predikaat is alleen van toepassing op het artiestenloon. De artiest is iemand die tegen alle risico’s in zijn of haar kunstje en de eigen persoonlijkheid voor het voetlicht gooit en daarmee succes behaalt of niet. Het ultieme risico en vergelijkbaar met niets al komt het ondernemerschap er wel heel dichtbij.
Nu wij dankzij de sociaaldemocratie de gotspe van de dictatuur van het proletariaat hebben afgeschud en omzeild, moeten we ons niet overgeven aan de dictatuur van de vrijemarkt. Dan kun je net zo goed in de dierentuin voor de krokodillen springen. Nou ja, als je het artistiek doet, levert het misschien nog wat op.
Tot sterkte,
Kaj Elhorst
Http://nieuwepolitiek.wordpress.com
Service
www.commissiecorporategovernance.nl
www.rtl.nl/(/financien/rtlz/dossiers/)/components/financien/rtlz/nieuws/dossier/graaien_tekst.xml
www.beleggen.blog.nl/crisis/2009/01/29/bos-gedaagd-door-boze-aandeelhouders-fortis
www.personeelslog.nl/2007/04/13/onderhandelt-de-publieke-opinie-mee-bij-topinkomens
www.pvda.nl/renderer.do/menuId/200028608/clearState/true/sf/45523/returnPage/…/200028615/
